http://s3.picofile.com/file/7624082147/IMG_0115.jpg

درویش،نامی که شاید برای خیلی ها ناشناس و نا مفهوم باشد

نام :حسین

نام خانوادگی:عرب اسدی

تولد:1352روستای کلاته اسد

تخلص شعری:درویش

(پرستوی تنها نام تنها اثر جاویدان مرحوم حسین عرب اسدی و اولین اثر مکتوب یک شاعر بومی می باشد)

از پدری کشاورز و دامدار و مادری خانه دار متولد شد ،دوران ابتدایی را در آموزشگاه شهید مهدی عراقی

در زادگاهش سپری کردو برای مقطع راهنمایی به روستای مجاور محمداباد و آموزشگاه شهیددکترمفتح

و تحصیلات دبیرستان را در شاهرود سپری کرد در اثناء خدمت مقدس سربازی در دانشگاه پیام نور دامغان

پذیرفته و برای ادامه تحصیل به آنجا مراجعه کرد،عاشقی و شاعر پیشگی را مد نظر خود ساخت.

در کنار تحصیل عضو شعرای جویای نام شاهرود قرار گرفت،همانند خیلی از شعرا در زمان حیاتش نتوانست

آثار شعر و داستان خود را به چاپ برساند.بالاخره با پیگیری های دوست صمیمی اش محمدرضا شهری

(البته بعد از فوتش)توانست برای اولین بار اثر خود با نام(( پرستوی تنها))را به چاپ برساند.

شهریور ماه 1377بر اثر بیماری کبدی که داشت لباس کوچ به تن کرده و ملتی را در سوگ خود نشاند

روحش شاد یادش گرامی

یکی از سروده هایش که همیشه زمزمه می کرد(سروده شده در11آبان1375)

کجایی دل شاعر  خسته ام                        کجایی پرستوی پر بسته ام

کجایی که من بی تو سردرگمم                    اسیر    زبان   بد    مردمم

کجایی که شب همنشین من است               بدون تو خارا نگین من است

کجایی پرستوی ماتم زده                           شب و روز ((درویش)) بر هم زده

چرا باید از عشق دوری کنیم                      بر این مردگانی صبوری کنیم

.....



+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هشتم دی ۱۳۹۱ساعت 22:10  توسط سیاوش عرب اسدی  |